باران
روی شانه‌ی پل‌ها
آرام می‌نشیند
و شهر
مثل نامه‌ای که دیر رسیده باشد
باز می‌شود.
من از کنارِ چراغ‌های خیس
اسمِ تو را رد می‌کنم
بی‌آن‌که کسی بفهمد
این خیابان
یک نفر را هنوز
در آستینِ خود پنهان کرده است.